Wieler Toer Club De Hellen

Inlogformulier

Zoeken

Eendaagsen

zaterdag, 4 september 2010
Door: Arno Brouw
Foto's:Arno Brouw

 
Murphy in Mergelland

 

Op zaterdag 4 september stond de Mergellandroute in Zuid-Limburg op het programma voor een select gezelschap van 12 rijders van onze tourclub. Met een nog optrekkende mist gingen we enthousiast van start vanaf Geulle om te genieten van het glooiende landschap en om onze benen te pijnigen op enkele straffe bulten in dat landschap. Net na de afdaling van de Slingerberg viel het me op dat Jan van Nuenen was vertrokken zonder bidons op de fiets. Het bleek niet te gaan om een bewuste actie van Jan om nog lichter dan normaal over de glooiingen te kunnen. Jan dus terug naar de auto om zijn bidons op te halen. Een eerste oponthoud was het resultaat en niet het laatste zou later blijken.

Maaike en Ad"If anything can go wrong, it will" is de eerste wet van Murphy, ofwel in goed Gools: "As d’er iets fout kan goan dan zal ’t ok fout goan". Iedereen kent het verschijnsel wel bij kassa's in winkels dat de andere rijen altijd sneller gaan. Dat je op de snelweg bij filevorming altijd de verkeerde rij lijkt te kiezen. Dat jouw trein vertraging heeft, maar je aansluiting stipt op tijd vertrekt of dat net op het moment dat je denkt de zaken op orde te hebben er weer iets helemaal mis gaat. En als die kettingreactie zich eenmaal voordoet….. Nou vandaag was het ook zo’n dagje zou blijken na dit eerste oponthoud.

Ergens tussen Itteren en Borgharen was het voor iedereen toch echt schrikken bij een volgende actie van Murphy. Door wat onduidelijkheid aan de kop van ons peloton werd er licht ingehouden. Als reactie werd er dan ook wat afgeremd en als een volgende reactie viel Ad van der Sluis. Onze senior was snel op de been en volgens hem viel het wel mee met de schade. Met zo’n sneetje in de elleboog en wat schrammetjes kon je gewoon verder was zijn mening. Verpleegster Maaike die hem een eerste verband omlegde dacht daar toch duidelijk anders over. Iedereen was het toch wel met haar eens: hier moest een specialist aan te pas komen! Op dus naar het azM ofwel het academisch ziekenhuis Maastricht.

Het bezoek aan het azM werd door de meesten niet ervaren als negatief oponthoud van de rit. Nadeel was dan wel dat we vertraging opliepen maar daar waren toch zeker wachtende groepvoordelen te noemen. Belangrijkste was natuurlijk dat Ad meteen bij binnenkomst in de armen werd genomen van deskundige en lieve verpleegsters. Zij zorgden ervoor dat hij alle medische aandacht kreeg die nodig was. Bijkomstig voordelen van het oponthoud was dat we even het frisse mistige landschap achter ons konden laten en ons even konden laven aan een lekker bakkie koffie en ons konden warmen in de wachtruimte. Toen we er zeker van waren dat we Ad in goede handen konden achterlaten en zijn schoonzoon hem zou komen ophalen vertrokken we om onze tocht af te ronden. De mist was ondertussen opgetrokken en de temperatuur was al iets opgelopen, de vooruitzichten waren dus verbeterd. Op naar het vervolg van de route bij Cadier & Keer. 

 

Het traject tot onze pauzeplaats zal ook niet zonder hindernissen zijn. Twee maal wordt Hendrik geplaagd met een lekke band. Ik zeg wel Hendrik maar eigenlijk moet ik zeggen dat Peter Hamilton werd geplaagd. Beide keren namelijk is hij het die er voor zorgt dat Hendrik weer snel op zijn fiets zit. We hebben er ondertussen meer dan 80 kilometer opzitten en de behoefte aan een pauze (of moet ik zeggen een lekker bakkie met een vlaai) neemt toe. Bij een eerste terras in Maastricht wil een deel van de groep stoppen hiervoor. Goed dat we een kenner als Piet Kuijten in ons midden hebben, hij laveert ons naar het volgende terras: hier zijn de vlaaien het lekkerst zo weet hij ons te vertellen !! Iedereen geniet even van de rust en versterkt de innerlijke mens.

lekke bandHierna gaan we op pad, voor ons liggen nog hindernissen als de Eyserbosweg, de Fromberg en de Keutenberg. Dit zullen echter niet de enige hindernissen zijn op dit laatste stuk van onze tocht. Op de Fromberg splitst de Mergellandroute zich in een route voor auto’s en een voor fietsers. Degenen van ons die in de aanloop naar deze hindernis zich in de afdaling aan kop hebben gezet missen deze splitsing en volgen de autoroute. Schreeuwen helpt niet en ook Piet Kuijten kan ze niet meer bereiken. De groep valt hier uiteen en waar de koplopers de autoroute volgen gaan de achterblijvers, ofwel de wakkere fietsers, verder via de route voor de fietsers die is aangegeven door de groene bordjes. Deze groep wacht boven op de Keutenberg nog een kwartiertje op de groep die de route via de bruine bordjes heeft gevolgd. Als ze er dan nog niet zijn besluiten we om verder te rijden naar de auto’s en daar maar verder te wachten. Uiteindelijk zal de groep die niet de officiële fietsroute heeft gevolgd zo’n 10 minuten na de wakkere fietsers arriveren.

Zo’n twee uur later dan normaal bereiken we uiteindelijk Gools grondgebied. Voor menigeen was het tijd om eens goed te rusten en krachten op te doen voor een volgend ritje. Ondanks alle tegenslagen tijdens de tocht kijkt iedereen toch met een positief gevoel terug. De samenhorigheid en de lol onderweg hebben uiteindelijk gewonnen van Murphy.

up